Verjaardag zonder jou

Eind december 2012 stond de wereld van mijn collega Saskia Stil. Binnen een maand zou zij meemama worden. Samen met haar vrouw Lies zou een einde komen aan jaren van hopen en vooral veel gedoe. Die droom spatte van de ene op de andere dag uiteen. Otis liet het leven nog voor hij eraan begon. Een periode van intens verdriet en diepe rouw brak aan. De zwaarte van de aanloop naar de zwangerschap verbleekte bij de arbeid die het vergt om dit verlies te verwerken.

We zijn nu ruim twee jaar verder. Otis en zijn vroegtijde vertrek kregen een plek, maar het gemis is er niet minder om. Elke verjaardag is een confrontatie met die pijnlijke bladzijde in hun leven en dat van iedereen die begaan is met Lies en Saskia. Afgelopen december schreef ik onderstaande tekst ter gelegenheid van Otis zijn 2e verjaardag.

Lies vroeg mij prompt om de tekst te publiceren in het tijdschrift 't Lichtpuntje, een ledentijdschrift van de vzw "Met legen handen". Het kreeg de titel "Gesprek tussen moeder en kind" mee. Ik deel het graag met jou en met iedere ouder die helaas ooit een gelijkaardig verdriet moest trotseren.

Waar ben je
nu?


Ik ben hier.

Waar was je?


Overal waar jij was.

Hoe zo waar
dan?


Op je schouder. In je hart. In je tas, je broekzak, op
je speldje.


Gewoon. Mee met jou.

Dus je ziet
mij?


Natuurlijk

Wat heb je
dan wel gezien? Ik ben nieuwsgierig.


Typisch vrouwen!

Toe zeg het
me!


Ik zag je zwoegen en zweten.


 Ik heb je zien
lachen en huilen.


Ik zag je twijfelen en beslissen.


Ik zag je bezig in alles wat je deed.

En?


Het was mooi.


Het was zo veel dingen.


Ik wist niet dat je zo veel dingen kon zijn.


Maar het was vooral mooi.


Of moet ik het zeggen zou jij dat zegt?
" 't was eel schoon"


 

En nu?


Het wordt nog mooier.

Hoe zo?


Ik krijg een zus of een broer!


Joepie!!!!!!!!!!                                                             
Joepie!!!!!!